05/03/2006

HOMOLJSKE PLANINE

PSD “Željezničar-JelenakPančevo

ORGANIZUJE JEDNODNEVNU PLANINARSKU AKCIJU 25.MARTA

HOMOLJSKE PLANINE

(manastir Vitovnica, vrh Vranj (884m), pećina Ceremošnja)

Polazak je u subotu 25.03.2006. u 7h ispred Doma omladine u Pančevu. Vožnja autobusom preko Kovina, Smedereva, Požarevca i Petrovca do Vitovnice. Povratak preko Beograda do 23h.

Dužina ture je oko 24km za prvu grupu koja će krenuti od manastira Vitovnica, preko vrhova Vranj i Štubej do pećine Ceremošnja. Visinska razlika pri usponu je oko 455m, a pri spustu oko 490m.

I za drugu grupu će biti organizovana šetnja po lepim predelima Homolja, ali znatno manje dužine i visinske razlike.

Cena ulaznice za pećinu “Ceremošnja” je 50 din.

Oprema mora biti prikladna za ovo doba godine. Obavezne su planinarske cipele i zaštita od kiše.

HRANA IZ RANCA – moguća večera u restoranu kod pećine.

OBAVEZNO PONETI PLANINARSKU KNJIŽICU SA UPLAćENOM ČLANARINOM ZA 2006. GOD.

Prijave i uplate se vrše na sastancima društva u Domu omladine, Svetog Save 10.

Cena izleta je 700 din. i uplaćuje se prilikom prijave.

Molim sve zainteresovane da se jave blagovremeno, kako bi na vreme formirali spisak putnika i obezbedili adekvatan prevoz.

Rok za prijavu je 20.mart ili do popune mesta.

Akcija se izvodi u saradnji sa PSD “Vukan” iz Požarevca.

ORGANIZATOR:

Jonike Žeravljev 063/341-490


Homolje

Poput Stefana, Homolje je posećivao i knez Lazar (knez zato što je napustio dvor u Rasu), sagradio je na samom prilazu kotlini manastir Gornjak koji je njegova zadužbina, a samo Homolje je bilo granični predeo Lazareve Moravske Srbije nakon podele poseda Nikole Altomanovića izmedju Lazara i bana Tvrtka Kotromanića.
Legenda kaže, u nekoj od poseta ljudi, stočari, vlasi prilaziše knezu, uz pozdrav uomulje! uomulje!oveče, čoveče!) - vlaški izraz
I taj naziv polu vlaho-latinski ostade za Homolje (Ljudi, ili skup ljudi) do danas....Zadnji put Lazar posećuje Homolje pre kosovskog boja skupljajući ratnike za odbranu. Legenda opet kaže da su se Homoljci odazvali i opasani kožnim kaiševima u kožucima sa šubarama na glavama jašući na brzim i otpornim stiškim konjima odjahali put Kosova.gde se pokazaše kao odani i dobri ratnici...

Selo Vitovnica je staro srednjevekovno naselje, pominje se u Ugarskim poveljama iz 1390 g. kao gradić-utvrdjenje(Castrum Vytinche).U Braničevskim zapisima iz 1467.g. nema posebno upisanog sela, medjutim u opisu Ali-begovog čitluka (poseda) pominje se selo po imenu Vitelnica na lokaciji današnjeg sela , takodje se i na zemljopisnoj karti Braničeva nalazi pod istim imenom Vitelnica. Kasniji izvori iz 1557,1661 i 1718.g pominje se samo manastir. Samo selo udaljeno je 9km.istočno od Petrovca, selo je zbijenog podužnog tipa, većim delom je smešteno na levoj ,južnoj obali reke Vitovnice i na severnim padinama brda Smrdana. Kroz selo prolazi put koji se na 7.km odvaja desno od puta Petrovac-Kučevo i završava se na kraju sela kod manastira a makadamski put dalje vodi ka parku prirode Trest koji je mala oaza netaknute prirode mada se ta priroda već narušava nizom godina isuviše masovnom sečom suma , te se na taj nacin remeti prirodni kodeks koji je vekovima vladao.

NAZIV SELA - U predanju o postanku sela ne pominje se kako je nastao naziv, ne sumnjivo je da je naziv slovenskog porekla. Po tom nazivu reke ili mesta poznat je ceo kraj, odnosno rečni sliv. U korenu reči starog imena VITELNICA mozda postoji reč Vitlo, što asocira na vodenično kolo ili rečno vitlo koje je sluzilo za mlevenje rude gvozdja koje se u srednjem veku eksploatisala. Kasnije je naziv permutovan u današnji Vitovnica.Selo je krajem 19. veka imalo oko 120 domova.

Selo je sa svih strana okruženo planinskim visovima, Vranj(884m), Vrata(815m), Trest(638m), Kobilja glava(778m), Strnjak(613m) i Prlog(452m) nadmorska visina sela je 220m, seoske zavetine su Sv.Trojica i Sv.Ilija. Stanovništvo sela je vlaško, poreklom iz Timočke Krajine, Resave, Crne Reke, Morave, Vlaške i Erdelja(Almaš,Karan,Sebeš i Sokol)

"Manastir Vitovnica" (crkva je posvećena Uspenju Bogorodičinom) - Predanje kaže da je manastir podigao kralj Milutin krajem trinaestog veka. Prvi pisani pomeni su iz prve polovine XVI veka. Gradjevina je malih i skladnih proporcija, sa osnovom u obliku trikonkosa, tipičnom za moravsku arhitekturu. Spoljna priprata kao i kula zvonik, naknadno su dozidani - verovatno sredinom XIX veka za vreme velike obnove manastira kada je hram dobio i zidne slike i ikonostas.

Zahvaljujući arhimadritu Tadeju ovo selo a i sam manastir dobio je na popularnosti i većoj posećenosti, nažalost arhimadrita više nema, a i posećenost manastiru i selu je drastićno manja.

ARHIMADRIT TADEJ - U selu Vitovnici se za vreme prvog svetskog rata 1914. godine rodio u imućnoj i obrazovanoj porodici dečak po imenu Tadej Strbulović. Rodjen je blizu samog manastira u zemljoradnićkoj porodici. Po završenoj osnovnoj školi roditelji Tadeja odvode u obližnji manastir Gornjak. Zamonašen je 1935. godine. Rukopoložen je 1938. godine u manastiru Rakovici u čin jeromonaha. Nakon desetogodišnjeg služenja veri i crkvi proizveden je 1949. godine u čin igumana u sabornoj crkvi u Beogradu. Za arhimadrita ga je proizveo Episkop braničevski Hrizostom. Posle 1938. godine otac Tadej je služio veri i crkvi u raznim srpskim manastirima. Po želji patrijarha Gavrila jeromonah Tadej je 1949. godine postavljen za igumana Pećke Patrijaršije. Godine 1955. vraća se u Braničevsku eparhiju i postavljen je za igumana manastira Gornjak. Posle toga, 1959. godine iguman Tadej kraće vreme provodi u manastiru Hilandar na Svetoj Gori. Po povratku iz Hilandara postavljen je za igumana manastira Tumana kod Golupca. Po svojoј želji je 1962. godine premešten za igumana manastira Vitovnice, gde ostaje sve do smrti 2002. godine. Tako se nekadašnjem dečaku ostvarila životna želja da služi bogu, veri, crkvi i ljudima u svom rodnom mestu. Otac Tadej je bio obrazovan čovek, blage naravi, uvek spreman da svakoga sasluša i pomogne. Uživao je veliki ugled kod svojih Vitovničana i naroda Braničevskog kraja a i šire.




Ceremošnja

Pećina Ceremošnja se nalazi u istočnoj Srbiji, u podnožju Homoljskih planina i u ataru sela Ceremošnja, po kome je dobila ime. Udaljena je 150 km od Beograda, odnosno 15 km od Kučeva i magistralnog puta Beograd-Kladovo.

U 19. veku u pećini su se krili hajduci i zbegovi od Turaka. Pećina je ranije bila poznata kao Jovanova pećina, po Jovanu Grujiću, simpatizeru partizanskog pokreta, na čijem se imanju nalazio ulaz u pećinu. "Jovanova kuća" je pretvorena u muzej i predstavlja jedan od glavnih sadržaja Etno-parka.

Sve do 1977. godine, kada je prosečen put do pećine, Ceremošnja je bila gotovo nepristupačna i dostupna samo speleolozima. Za posete je zvanično otovrena 1980. godine. Istraženo je 775 m pećinskih kanala, od čega je za turiste pristupačno 431 m. Ulaz u pećinu se nalazi na kraju doline Strugarskog potoka i u podnožju krečnjačke litice visoke 12 m, na nadmorskoj visini od 532 m. Strugarski potok i danas ponire u pećini, periodično i tada donosi velike količine vučenog i suspendovanog nanosa koji ugrožava turističko uređenje i korišćenje pećine.

Prateći podzemni tok Strugarskog potoka siže se do "Arene", najveće dvorane u pećini i jedne od najlepših u Srbiji. Ima oblik amfiteatra, prečnika je 50 m i visine 20 m. Kupola je prekrivena belim krečnjakom, ukrašena je brojnim stalaktitima i providnim draperijama. Posebnu pažnju privlači 5 m visok stalagmit "Lepa Vlajna", koji podseća na ženu obučenu u tradicionalnu narodnu nošnju. U blizini se nalaze dva spojena stuba - "Mladoženja" i "Drugovi", kao i grupa ukrasa pod nazivom "Babuna" i "Vodopad". Veliki blokovi koji su se srušili sa tavanice dobili su nazive "Veliki krš", "Mali krš" i "Stol planina". Dalje u dvorani nalazi se stalagmit "Na večnoj straži", koji podseća na srednjevekovnog viteza i srpskog vojnika iz Prvog svetskog rata.

Iz "Arene" posetioci prolaze kroz dvoranu "Dveri" i stižu do "Ponorske dvorane", koja predstavlja podzemni kanal Strugarskog potoka. Gornji prolaz vodi nazad do "Arene" i "Andezitske hale" sa tavanicom koja je bogata ukrasima. Iz nje se stiže do "Južnog kanala", koji je novijeg datuma i nije bogat pećinskim ukrasima. Tu je napravljen novi izlaz, udaljen oko 100 m od glavnog ulaza, što omugućava kružni obilazak pećine.

U blizini pećine se nalazi Botanički park-arboretum, u kome su prisutne biljne vrste koje nastanjuju Karpatsko-balkansko područje naše zemlje i Etno-park u kome posetioci mogu da se upoznaju sa zanimanjima, običajima i predmetima materijalne kulture stanovnika Homolja.

Od prirodnih retkosti kraškog porekla u okolini treba istaći Dubočku pećinu, Kučevsku ili Zvišku potajnicu i vodopad Sige. Dubočka pećina se nalazi na severnoj strani Kučevske kotline. Dugačka je 1.968 m i ima dva ulaza. Posebno je impresivan ulaz koji je visok i širok po 20 m. Glavni pećinski kanal je siromašan nakitom, ali se odlikuje zanimljivim erozivnim oblicima, dok su sporedni kanali bogatiji nakitom. Kroz pećinu protiče ponorska reka, koja u vlažnom periodu sprečava dublji prolaz u pećinu. Kučevska potajnica se nalazi na ulazu u Kaonsku klisuru, sa desne strane Peka. Predstavlja veliku prirodnu retkost-izvor koji povremeno daje vodu, a povremeno presušuje, što se dešava sa velikom pravilnošću. Vodopad Sige se nalazi neposredno ispod izvora reke Sige, glavnog izvorišnog kraka Ceremošnje, leve pritoke Peka. Siga izvire ispod visokog kraškog obluka, a onda se obrušava niz 20-30 m visoki kaskadni vodopad.

No comments:

Post a Comment

Ukoliko vam se svidja ovaj blog

Prepisite se na newsletter ili preuzimete feed bloga za vas citac.
Upisite vas E-mail: